Toetsenbord in juni aangeschaft, nu alweer versleten
Steeds meer bedrijven begeven zich op het pad van Social Media. Als ze niet meer weten welk digitaal pad de juiste is, kom ik dus in beeld. Gelukkig! Want ik help bedrijven verder als ze vastlopen op communicatiegebied. Maar nog belangrijker: ze helpen MIJ. Schrijven is namelijk een vak dat je over het algemeen alleen uitvoert. En ja, het maakt van mij soms een beetje een kluizenaar. Dus als ik na dagen van eenzaamheid word “bevrijd” om een workshop te geven, ben ik zo blij als een kind. Ik spreek mensen, ik kijk ze in de ogen, ik voel ze, ik ruik ze. Heerlijk!
Het is inmiddels een onmisbaar deel van mijn werk geworden. Bedrijven adviseren, mensen iets leren en presenteren. Onmisbaar, maar binnen afzienbare tijd ook weer zo misbaar als kiespijn. Na een aantal weken van trainen, workshops en advies verlang ik altijd weer terug naar de geur van de stal. En rijd ik op het einde van de dag dus als een gek naar huis. Om me daar vervolgens weer op te sluiten in mijn kantoor, tussen alle dingen die me zo lief zijn. Die vertrouwde geur van koffie, het zicht op de teksten op mijn beeldscherm, het horen van radio 2. Daarbij nog de sensatie van de aanslagen op mijn toetsenbord en ik ben ziels- en zielsgelukkig.
Zo hoop ik nog in lengte van dagen te werken, want wie schrijft…. die blijft!
